Pimpelmees | foto Geelenjag / Vroege vogels

Terug gestuiterd

na het hemelse verblijf:

het pimpelmeesje

_____

Opm.

‘Eind oktober was er een tsunami aan pimpelmezen. Wat een last hadden we daarvan! Letterlijk overal hingen die gasten te trekkebekken. En maar kanen van onze pinda’s. En maar schransen van onze zaadjes. Een maandloon moeten al die vetbollen gekost hebben. Je doet het uit je goeie hart hè? En als oprechte dierenvriend zijnde is niks je teveel. Dus hup, ook nog zeven van die vogelvoedersilo’s op het balkon opgehangen. Ik ben nog bijna van het trapje geflikkerd, maar je offert je er voor op hè? De onderbuurman klaagde wel maar die zeikerd is gewoon veels te netjes. Als je van dieren houdt kan het je toch niet schelen dat ze boel onderschijten? Niet dan? Wat weet zo iemand nou van offers? Van heel ver kwamen die pluizenbeestjes aangevlogen, die moesten op krachten komen, dat zag je als ware vogelvriend meteen. Uitgeput waren ze, daar konden heel wat pinda’s in, in die hongerige bekkies van hun. Zo schattig. Dacht ik toen.

Wie d’r mee kwam weet ik niet meer maar iemand had gezien dat er wel verrekte veel vogels zo’n ringetje om hadden. Dat doen ze omdat je zo kan zien van wie ze zijn. Zodat ze niet kwijt raken. Wat blijkt nou? Negen van de tien keer kon je die niet lezen. Zeiden ze. Nou ken ik natuurlijk lezen dus ik dacht laat mij dan maar effe. Ik een paar van die gevederde vrienden vangen. Hoe, dat ga ik hier niemand aan z’n drupneus hangen, maar geloof me, als ik iets in me kop heb dan dóe ik het. Punt.

Ik aan het lezen. En verdomd, ik snapte er persoonlijk ook helemaal niks van! Allemaal van die rare Russische letters! Toen ging bij mij het licht aan. Of uit, net hoe je het ziet. Als  ‘MOCKBA’ nou es ‘MOSKOU’ was? Die pimpeltjes kwamen toevallig allemaal uit die kant en dan ga je redeneren hè? Laat dat maar aan mij over, de grote verbanden zien.

Kijk, als die beestjes hier als hongerige wolven de pinda’s van de draad komen vreten dan moeten ze het dáár wel bar slecht hebben. Hoeveel kilometers vliegen is het wel niet? Nou dan.

Dat betekent dus dat ze daar niks meer te vreten hebben. Hoe komt dat? De mensen daar zijn heus niet harteloos hoor, leer mij de Russische ziel kennen! Dat komt omdat de mensen daar zelf niks meer te eten hebben en ze zelf die pinda’s op moesten vreten. Van wie moest dat? Van hun tsaar. Die zegt ‘ik heb nu even al het geld nodig voor de soldaten, die gaan jullie toch geen honger laten lijden? En dat met die kou.’ In het Russisch natuurlijk maar het gaat om het idee. En wie ben je dan als Rus dat je niet naar je tsaar luistert? Pech voor die pimpels maar het leven is geen appeltaart.

Ik ga niet in details treden over die soldaten en zo. Ik heb al genoeg problemen met mijn eigen uitkering. En deze winter wat over houden voor de Febo viel al niet mee. Of voor een druppie. Maar ik weet het er het mijne van. Laat dat genoeg zijn.

Ik zeg altijd dat je in oplossingen moet denken. Nu dus ook. Kijk, die pimpels hebben zich hier nu lekker op onze kosten te goed kunnen doen. We moeten ze NU TERUGSTUREN. Het is toch geen winter meer? Dit is dus mijn PLAN.

Fase twee. Zodra ze de grens weer over zijn worden ze opgewacht door de Russen. Hoe ze het beste mezen kunnen vangen ga ik ze niet vertellen, ze moeten er ook zelf iets voor doen hè. Maar ze hebben dan in elk geval die miljoenen en miljoenen vetgevreten mezen terug.

Nou komt fase drie. Feitelijk zijn die pluizenbolletjes dus gewoon pinda’s met een stukkie vlees eromheen. Het enige wat die Russen dus hoeven te doen is even plukken en hup, op de barbecue. Nasdrofje! Of zeg je dat alleen met een wodkaatje erbij?

Is dit niet geniaal of is dit geniaal? Dit is het allerbeste plan dat ik tot nu toe gehoord heb over die pimpeltsunami. De mensen kletsen wel over hun problemen maar oplossen ho maar. Dáár zouden ze nou eens lintjes voor moeten geven. Maar ik ben gisteren niet gebeld, terwijl ik wel de hele dag aan de prik lag.’

Abelen langs de bosrand (níet bij ons huis)

Er popelt al iets
vol ongeduld door de bomen –
populierenruis

_____

Opm.

Toen de drie monumentale populieren voor ons huis werden gekapt – naar men zei om zwaarwegende veiligheidsoverwegingen –  waren de kraaien hun uitzichtspunt, hun plenaire vergaderruimte en nestgelegenheid kwijt. Ze zochten een ander en vonden die een paar honderd meter verderop. Toen de dagen gingen lengen, zag ik hen druk doende een nieuw bestaan in te richten.

Inmiddels heeft die populier zijn babyzachte blaadjes al in een majestueuze bladerkroon doen veranderen, niet van de ene dag op de andere maar als je goed keek zág je hem groeien. En als je nu goed luistert hóór je hem al ruisen. Populierenruis.

Het gerumoer van de kraaien is allengs verstomd. De nesten zijn gereed, zeven in totaal, een nieuwe orde heeft zich gevestigd. Vermoedelijk worden nu de eerste eieren gelegd, nu het bladerdek zich sluit en de nesten onzichtbaar maakt. Alles verloopt met een bijna niet waarneembare afstemming, met een verbijsterende precisie. Probeer dan maar eens niet in de lach te schieten als je het onhandig menselijk bedrijf beziet: het gekwetter, het gekonkel, het gechicaneer, de draaikonterij.

(Maar het állermooiste, als de zon dit alles beschijnt, en wolken overzeilen, en de wind door de takken speelt: het ruisen van die populier. De populierenruis.)