Ochtend

Schelpjes spoelen aan, rozerood,

bespiegeling van morgenlicht,

het rimpelen, de zee

het ritme der getijden

En steeds weer roepen wulpen 

van het wad – strandlopers

bruidsluieren de horizon, waaraan

de wolken waardig zeilen in de wind

Er is die aarzeling

van hier van waarde zijn

Dan zwaait de gouden poort weer open –

de dageraad, de schepping herbegint

Wad

Hij leunt met meeuwen op de wind.
Met wulpen fluit hij liederen
de nachten door; tussen de wolken
goochelt hij met golven licht.
Lichtzinnig schept hij overvloed
de hemel uit en rimpelt met het zand.
Hij scharrelt met de krabbetjes
en ligt bemosseld als het strand.
Hij waaiert met plevieren
en plooit met horizonnen;
hij murmelt ebbelijnen voor
en moermelt met de vissen.

Hier rust hij met de wateren
en deint met het getij
dat heel en al bevat.

Hier waart en wemelt hij
en mijmert zomaar wat:
de Alom-Onbegonnene.
    

De overstap van Instagram naar Zinrijk was snel gezet: liever een omgeving die schoon blijft. Immers, een vervuilde omgeving duidt op een vervuilde geest.

Ik stapel stenen, woorden. Dat is mijn spel.
Soms blijft het staan, even. Of wat langer.
Dan heb ik geluk.

En altijd is er dan de wind. Zijn er de golven.
Zijn er de wolken. Is er regen.
En de zon, die er mee speelt.
Spel in spel.

Daarop acht slaan geeft een groot geluk.