We trekken donderdag pas verder zuidwaarts. Het is goed hier, in de vooralpen, en in alle opzichten aangenaam. En toch strijkt er af en toe een verlangen langs mijn gezicht, als een glimlach die verschijnt als je iemand na lange tijd weerziet: Toscane.

Misschien kwam het door het liedje van Paolo Conte, Max, dat gisteren even uit een radio aanwaaide.  Dit beeld: cipressen op gelijke afstand, de slingerende weg daartussen door het glooiende landschap.

Cipressen vormen de verbinding tussen hemel en aarde, dat wisten de Romeinen al. Het raadsel van schoonheid.

Max

Max era Max
Più tranquillo che mai
La sua lucidità

Smettila, Max
La tua facilità
Non semplifica, Max

Max

Non si spiega
Fammi scendere, Max
Vedo un segreto

avvicinarsi qui, Max

Paolo Conte, 1987