Pestvogel (Bombycilla garrulus) | foto  © Lars Buckx

Uit het verre, verre Irkoetsk kwam vorige week het bericht dat daar iemand aan de pest zou zijn overleden. 28 jaren oud, een jonge vrouw dus nog. Alarmbellen gingen af, klokken van kathedralen begonnen spontaan te beieren. ‘Waar zijn die Russen mee bezig?’ En ik maar kijken op waarneming.nl. Of er al waarnemingen waren van pestvogels hier te lande.

Niet natuurlijk. Het laatste geval dateert van hartje zomer. Ik had heus de verontruste blikken van mijn vrouw niet nodig om zelf te beseffen dat ik middeleeuws aan het redeneren was. Maar toch, in verband met de hybriditeit der oorlogsvoering ga je overal diepere verbanden zoeken. Wat er tenslotte in praatprogramma’s allemaal wel niet luidruchtig voorbij komt.

Maar toch (2), de laatste keer werd er ééntje in het Sluitgatbos  gesignaleerd. Op 27 juli, kijk het maar na.  Dat was op nog geen kilometer afstand waar ik voor het laatst die prachtvogel zag. Dat is wel meer dan dertig jaar geleden, maar met de pest is het uitkijken geblazen. En met die Russen . . .

En toch (3), er zijn wel waarnemingen van notenkrakers, gisteren nog in de Flevopolder, en ook in Drenthe. Die notenkrakers komen ook uit het oosten, waar al die Russen wonen . . . Zouden ze die vogels soms vermommen?

Ik zal het hier maar bij laten. Straks beargumenteer ik nog zonder blik of bloos een verband met de harde noten die gisteren in de vergaderzaal der Eerste Kamer gekraakt moesten worden over ’s Lands begroting, en waar, naar ik begrijp, de notenkraker (het instrument) steeds zoek gemaakt wordt door lieden die het verschil tussen een notenkraker (de vogel) en een spreeuw niet zien. Nee, ik bedoel niet de Russen. Partijtjespest is een hardnekkige kwaal.

Wat de echte vogels aangaat, het worden er verontrustend minder en dat dat alles te maken heeft met de manier waarop wij met de aarde omgaan is al sinds de jaren ’60 bekend. Lees Rachel Carson (Silent Spring, 1962) er  maar weer eens op na.

De pestvogel en de notenkraker zijn geen trekvogels maar invasieve soorten die hier alleen komen als er daar iets aan de hand is. Tussen hier en daar liggen voor vogels geen grenzen. Als het stiller wordt, wordt het overal stil.

Notenkraker (Nucifraga caryocatactes) | Foto: Wikimedia Commons