Roerdomp (Botauris stellaris) | foto Adri de Groot

Diep verborgen roep –

alomtegenwoordige 

roerdomp in het riet

_____

Opm.

Dit is nu niet de tijd om roerdompen te horen, dan moet je in het voorjaar zijn. En dan nog, ze leven teruggetrokken en zijn schuw en zeldzaam. Je moet ook geluk hebben.

Toch hoor ik hem iedere dag. Onhoorbaar. Alomtegenwoordig.

De eerste keer was ik achttien, en verliefd. We roeiden op het stille Waardkanaal, een vroege zomeravond. We gleden door dat lange water, langs het riet, en keken hoe druppels van de riemen in het water vielen, en kringen maakten. We keken elkaar in de ogen. Misschien heeft die verliefdheid er mee te maken. Of toch niet, de verliefdheid ging over. Het klonk ‘voorbij de grenzen van het begrip’.

Ik kan er met de verrekijker op uit trekken, of met een telelens als ik die had. Ik kan foto’s bekijken, filmpjes. Ik kan gedichten opzoeken, verhalen. Ik kan lijstjes maken, waar wel en waar niet, wanneer, en hoeveel. Of hoe weinig. Overzichten samenstellen van bedreigingen en gevaar. Ik kan een vogelwerkgroep Roerdomp oprichten. Maar wat ik een halve eeuw geleden hoorde kan ik niet terughalen.

Het vergleed. Het verglijdt, zoals alles verglijdt en alles voorbijgaat en een weg zoekt naar zee. Maar telkens hoor ik die diep verborgen roep, steeds anders, steeds hetzelfde. En die om antwoord vraagt.