Een roodborst hakkelt

over het hoge noorden:

een verkleumd liedje

_____

Opm.

Miljarden vogels zijn op dit moment aan het trekken –  daar merk je in de stad niet veel van. De nachtegaal bijvoorbeeld is al lang de Middellandse Zee overgestoken en het zal tot eind april, mei duren eer je die weer hoort. Het is stil geworden, het lange wachten is begonnen. Zelfs de merels zwijgen, al doen die niet aan trek.

Het is niet zozeer de warmte die de najaarstrek aanjaagt maar vooral de beschikbaarheid van voedsel. En nog een dozijn of wat andere geheimzinnige factoren – voor iedere vogel speelt iets anders. Zij weten zelf welke.

De roodborst is een bijzonder geval, die doen aan stoelendans. Die je in de zomer hoort, zitten nu in het zuiden van Europa, maar hun plaats wordt ingenomen door roodborsten uit Scandinavië en westelijk Rusland. Toch is het één soort. Waarom is voor ene genoeg wat voor de andere een tekort is?

Afgelopen ochtenden klonk vanuit de singel steeds een heel aarzelend liedje. Bedeesd bijna, maar onmiskenbaar een roodborst. Vermoedelijk is die nog in z’n eentje, of haar eentje want de vrouwtjes zingen ook. Als er meerdere zijn klinken ze rondborstiger om het territorium te claimen, feller ook. Alles draait om voedsel, pas aan het einde van maart maken roodborsten elkaar weer het hof: de noordelingen in Scandinavië, en die nu in Spanje zitten hier in het park voor het huis.

Ik meende vanmorgen vroeg een Finse tongval te horen en dacht aan sneeuw en Noorderlicht. Wat natuurlijk onzin is, al was de ochtend fris. Gelukkig hoorde die roodborst mijn gedachten niet.