Beeld: Sip Hofstede (1948-2019) : Credo – mien bestoan (Ede Staal (1941-1986))

Ik vroag de wind mor dij verstaait mie nait
Ik vroag de zee dij zingt heur aigen laid
Geef mie de nacht din heb ik onderdak
Doarom doarom zing ik

Ik zai de vogels tegen d’ oavendlucht
Ik denk mien leven in ’n vogelvlucht
Geef mie de nacht din heb ik onderdak
Doarom doarom zing ik

Ik wait der is ’n tied van komen
En ook ’n tied van goan
En alles wat doar tussen ligt
Ja dat is mien bestoan

Veur d’ ain duurt ’t leven veul te kört
Veur d’ aander veul te laang
D’ ain is blied dat ’t zover is
En d’ aander dij is baang Ik mis dij nait mer bie mie binnen
’t Wordt kolder om mie tou
En in mien menselekhaid vroag ik mie of
Woarom zo jong zo gaauw

Sums vuil ik mie gelukkig
Din hang ‘k aan mien bestoan
Din zing ik mit de vogels met
Din proat ik tegen de moan

Din binnen we mit zien baaiden
‘k Zet alle klokken stil
En ik verneuk miezulf din weer
Want ‘k wait dat dat nait wil

’t Geluk liekt sums zo hail dicht bie
Din main ik dat ’t ter is
En in mien aigenwiezeghaid
Din griep ik altied mis mis mis

_____

Opm.

Gisteren was het veertig jaar geleden dat Ede Staal overleed. Hij ging ‘oet tied’, zoals ze daar zeggen: hij ging uit de tijd. Wie denkt dat grote woorden helpen, vergist zich.

In Groningen werd er aandacht besteed. Klein. Bescheiden. Je moest goed luisteren. Niet iedereen hoorde dat, hoorde weer even die stem van Ede Staal.

Toch kon die stem doorklinken tot in Amsterdam, waar ik luisterde. En met die stem was ik weer veertig, vijftig jaar terug in de tijd. En ik zwierf weer over het Hoogelaand, zag weer het torentje van Spiek. Al die andere torentjes. De horizonnen. De luchten. De Waddenzee. Heel dit grote.

En die kleine stem in de grote wind.