Als ik nou es . . . | foto Kees van der Veen / NRC

Een beroemd verhaal gaat zo.

Een alom geëerd adviseur van de keizer had er genoeg van. Als de keizer toch niet wilde luisteren naar zijn raadgevingen had het ook geen zin nog langer aan het hof te blijven, met al die kuiperijen en dat gevlei. ‘Ik trek mijn handen er vanaf. Hij zoekt het maar uit met de ellende die hij zelf veroorzaakt!’ En hij kocht zich een rijdier en begaf zich naar het einde van het rijk. Over de grens wilde hij een tuintje beginnen. Het was een lange reis.

De grenswachter herkende hem evenwel. ‘Laat ons dan in elk geval uw wijsheid!’ En hij haalde de adviseur over zijn inzichten op schrift te stellen. Die aan het schrijven. 81 velletjes schreef hij vol. Dat is heel wat om in één nacht op te schrijven maar de wijsgeer hield het beknopt. ‘Die het weet, die heeft het er niet over,’ schreef hij bijvoorbeeld. En: ‘Die het niet weet, die  ouwehoert maar wat raak.’ Ziezo.

Of het nog wat werd met dat tuintje is niet bekend. Aller- állerwaarschijnlijkst is dit verhaal volkomen uit de duim gezogen. AI had je toen nog niet maar hoe je iets in de markt zet, begreep men in die oude tijden donders goed. Er waren trouwens ook wel andere voorbeelden en concurrentie maakt vindingrijk.

Ik sta aan de kust. ’t Is eb geweest, de vloed zal komen. Zo gaat dat.

De krant heb ik vanmorgen wel even doorgebladerd maar vreugde gaf dat niet. Morgen staan er weer andere dingen in en vreugde zal mij dat ook morgen niet geven.

Dat boekje van die wijsgeer ken ik. Andere boekjes van andere wijsgeren trouwens ook. Soms is het waar. Soms niet. Het is als eb en vloed. Bij een andere filosoof heb ik ook al eens gelezen dat je maar het beste een tuintje kunt beginnen. Maar ja, ik ben dichter hè.

G e t i j d e n

Het water komt – het water keert

Gedachten komen op, verdwijnen

weer. Gevoelens tekenen een 

vloedlijn en ebben naar de einder.

Er is dit deinen

dit rimpelloze soms

dit murmelen, dit zwijgen.

Er is dit transparante even-

wicht, dit heel doorzichtig

zijn