De 2-jarige Yazan met zijn broers in een Palestijns vluchtelingenkamp. | foto Omar al-Qattaa

De stoet zwenkte in de verte al de Overtoom op. De straten kleurden rood, spreekkoren galmden, banieren wimpelden, vlaggen wapperden, teksten op borden riepen van alles, het ontbrak dus niet aan keus om mij ergens aan te sluiten want in je eentje lopen demonstreren is ook zo wat. Maar ik bedacht dat het enige wat mij op dat moment echt verbond met al die mede-betogers mijn rode regenjack was, zelfs mijn vrouw heeft haar eigen ideeën over het beëindigen van alle ellende in Gaza en op de Westbank.

Ver achter ons hoorden we op de Stadhouderskade een sirene aan komen loeien. Die moest erlangs. Hoe?

Het onwaarschijnlijke gebeurde: de menigte week zonder enig protest uiteen om de brandweerauto ruim baan te geven. Geruisloos ook, want zelfs  de spreekkoren zwegen. Slechts de sirene jankte. Er was misschien brand in de Eerste Helmersstraat. Of in de Tweede. Of de Derde.

Terwijl ik dit  zag gebeuren viel mij het Bijbelse verhaal in van de uittocht uit Egypte, dat verhaal uit het boek Exodus van die rookkolom en die vuurkolom, en de woestijn, en het splijten van ‘de Schelfzee’. Zo had ik dat ooit geleerd en wat er op de Zondagsschool is ingeramd krijg je er maar moeilijk uit.

Mozes moet er net zo van hebben opgekeken toen het water van de zee opeens uiteen week toen hij daar met zijn mensen voor die watervlakte stond en het leger van de farao hen op de hielen zat.

Wie over de ontstaansgeschiedenis van de staat Israël iets te berde wil brengen zal bij dit verhaal moeten beginnen. Na heel veel spannende avonturen, die gefantaseerd dan wel echt gebeurd flink wat eeuwen in beslag namen, boeken zijn daar over vol geschreven, bibliotheken kun je daar mee vullen, komt daarna ergens die lastige passage van een of andere minister, Arthur Balfour, die namens de koning van Engeland verklaart dat de Joden nu ook wel eens een tehuis mogen krijgen. Ik laat graag in het midden wie recht van spreken had. In elk geval, er woonden al mensen. In Bijbelse tijden, in 1917, in 1948. En nu. In het midden moet ook maar blijven wanneer die Bijbelse tijden waren. Dat mythologische verhaal over het Paradijs is tenslotte literair de moeite van het bewaren waard maar overigens volstrekte onzin.

Toen de rijen zich weer sloten en alle demonstranten weer een menigte vormden, en die rode stoet naar de Overtoom omboog, hervond ik mijzelf in hetzelfde probleem. Ik loop niet graag achter een vlag aan. Ik zing niet mee met ieder koor.

‘O Gij,’ leek er toen iets uit mijn borstkas opwellend te willen spreken, ‘en die misschien bestond voordat mensen bestonden, in elk geval voordat ik bestond, en al die mensen hier om mij heen, let niet op het spreken van die koren, lees niet de teksten op die borden, luister niet naar die politici die hier zijn en ook niet naar die hier niet zijn, zie die kinderen! En laat het maar even ophouden met regenen in Gaza, en laat de hulpdiensten door voor wat eten en wat kleren om het weer warm te krijgen. Luister naar die kinderen.’