Etruskisch beeld, 3^e eeuw voor onze jaartelling | Museo Etrusco Guarnacci, Volterra

We hebben deze Toscaanse reis Volterra nog niet (weer eens) bezocht. Als we er toch nog toe besluiten dan is het vooral voor het beeld op de foto. ‘Ombra della serra’ wordt het wel geheten, schaduw van de avond. Omdat over de veronderstelde naamgever al zoveel gedonder is, Gabriele D’ Annunzio, laat ik die geschiedenis graag voor wat het is. Het beeldje heeft het allemaal doorstaan, én die idiote fascistische misinterpretaties, én alle andere zwakzinnig gedweep uit de eeuwen ervoor, én de grootheidswaan van het Romeinse Imperium.

Vermoedelijk was het een votiefbeeld. Het was helemaal niet gemaakt om ten toon te stellen maar onderstreepte een religieus geïnspireerde gelofte. Of misschien drukte het een belofte uit aan een of andere godheid die vereerd of gevreesd werd. Naar het schijnt is het beeld lange tijd gebruikt om ermee in het vuur te poken. Dat kun je argeloos of onkundig noemen maar misschien beleefde dat beeld toen wel de ultieme bestemming.

Dat mij vanmorgen dát beeldje weer helder voor de geest staat, komt doordat ik de krant lees. Digitaal is dat een eencentsfluitje, maar de melodietjes blijven wel de hele dag in je hoofd zitten. Vooral de marsmuziek van het kwartet Poetin, Trump, Netanyahu en Xi Jinping. En de treurmuziek uit de natuur. Wanhopige walvisliederen.

Doe dat dan ook niet, zegt mijn vrouw, die heel goed zonder kan en graag zelf zingt. Maar ja.

Waarom, of hoe, of wanneer, weet ik niet meer goed. Maar ergens in mijn bestaan herinner ik mij een gelofte gedaan te hebben alle leven dat ik op mijn pad tegen zou komen met eerbied te bejegenen.

Ik had idealen, jazeker. Ik was al heel vroeg lid van de Vereniging Wees Wijs met de Waddenzee. Ook demonstreer ik nog wel eens als ik onrecht in de wereld opmerk. Er is zoveel onrecht. Daar wou ik het vanmorgen maar bij laten.

Ik voel mij steeds naakter. Onbeschermder. Kwetsbaarder.

Tegenover de ontzagwekkende schoonheid van de natuur voel ik mij steeds onbeduidender.

En ten opzichte van allen die die luister belagen voel ik mij steeds machtelozer. Kwaaier ook.

Daarom is het vooral dat ik vanmorgen aan dat Etruskische beeldje denk.