Il mulino Torrigiani, zuidwaarts gezien

‘Niks meer aan doen,’ zeiden we tegen elkaar toen we gisterochtend de tocht omhoog naar de waterval hadden gemaakt en in het dal naar de molen keken. De watermolen die nu ook onze molen was geworden.

De foto van ons onderkomen maakte ik gisteren, toen het nog niet had geregend. Hetzelfde pad is nu onbegaanbaar geworden. De beek die onder ons bed door stroomt is gaan kolken – door een in de vloer aangebrachte glazen plaat zien we het water wit opspatten. De kracht van water en aarde is enorm.

Natuurlijk zijn dit geen Nepalese toestanden. Afgelopen week lazen we wel berichten over de afbrokkelende gletsjer in Kandersteg, Zwitserland. Daar kwam we langs op de heenweg voor de Simplontunnel. En we lezen over het noodweer dat Oost-Spanje weer teistert. Komt dat hierheen? En we lezen de berichten dat de klimaatdoelen niet gehaald zullen worden.

Kortzichtigheid. Onverschilligheid. Harteloosheid. De ergste van deze drie is de harteloosheid.

Moeten we hierdoor onze stemming laten bederven? Natuurlijk niet. In ons onderkomen hebben vorige gasten de moeite genomen hun ervaringen in Il mulino Torrigiani op te schrijven. Dat is een lijvig boekwerk geworden dat teruggaat tot het begin van deze eeuw, toen deze oude watermolen gerestaureerd werd. Al die ervaringen nemen die mensen in hun hart mee naar huis.

Het verhaal van de molen gaat nog veel verder terug, zeker vier eeuwen.

Het verhaal van het water gaat het verste terug. Daarmee begon alles. En dat verhaal moet telkens opnieuw verteld.