De ceremonie die vanmiddag op het politieke programma staat – het voorlezen van de troonrede door de koning en het aanbieden van de Rijksbegroting en de Miljoenennota door zijn minister van Financiën aan de Volksvertegenwoordiging – is tot in de puntjes uitgedacht. Geen stofje zal tijdens de plechtigheid verkeerd liggen.

Ja ja, zo’n ceremonie is me wat en of Willem-Alexander daar nou iets van vindt, of niet van vindt, doet geen flierefluit ter zake, zelfs niet als-ie beweert dat-ie nog wel koning is bij de gratie Gods. Vóórlezen zal-ie. Of-ie die troonrede nou zelf geschreven heeft of niet. En of de minister-president die nou zelf geschreven heeft, of niet.

Een andere Wim liet zich over het leven in het algemeen eens ontvallen het hele leven zinloos te vinden maar dat je dat maar beter sportief kon opvatten (Wim T. Schippers (1942-2026).

Of Wim A. sportief is, of nog andere ambities heeft, weet ik niet. Het zal ook wel weer moeilijk zijn om te raden wat er door ’s staatshoofds hoofd gaat als hij troonredeneert. “Het slaat nergens op, maar het is wel de moeite waard.” zal het wel niet zijn. Helaas pindakaas.

Maar als ik het dan vanmiddag toch even niet kan laten naar de reportage te kijken, en mijn gezicht ceremonieel geplooid tracht te houden, en Wim A. zijn gewichtige tour de force zal zien maken, dan ga ik keihard proberen niet aan Wim T. te denken. Dat is dan mijn spelletje.