Woordvoerder van het Witte Huis, Karoline Leavitt, toont een artistieke impressie van de geplande triomfboog van de Amerikaanse president Donald Trump tijdens een persbriefing in de Brady Briefing Room van het Witte Huis in Washington, D.C., op 15 april 2026. (Foto door Brendan SMIALOWSKI / AFP)

‘Alsof ik weet wie die Potemkin is,’ reageerde mijn vrouw geërgerd op mijn overdenking van gisteren. ‘Alsof iedereen weet wie Potemkin is. Alsof jij weet wie die Potemkin is. Je oreert als een Russoloog. Dat is ook meestal gewoon geleuter. Wodkawartaal. Die lui doen ook maar alsof ze naadje en kous weten’.

Nou, probeerde ik mij te verweren, nou. Nou . . . Intussen reconstrueerde mijn geheugen de flarden kennis over die minnaar van Catherina de Grote die bordkartonnen dorpen liet oprichten langs de weg van zijn veroveringen op de Krim om de zaken zo gunstig mogelijk voor te stellen. Terwijl het hem er alleen om ging zijn geliefde tsarina te veroveren. En dat dat hele verhaal vermoedelijk uit de duim gezogen is. Maar dat het Poetin goed uitkwam dat die maarschalk de Russische vlag op de Krim had laten wapperen, en wapperen deed die vlag daadwerkelijk, en plaatsen als Odessa en Cherson zo had opgestoten in de Russische Vaart der Volkeren, een Vaart die niemand kon stuiten, en dat – ie daarom als de sodemieter toen – ie de kans eenmaal had het gebeente van de Grote Vaderlandse Held Potemkin uit het graf in Cherson naar een zorgvuldig geheimgehouden locatie liet overbrengen – Eert Uw Helden! – en dat, en dat . . .

Nou . . .  Dat ‘nou’ rekte ik zo lang mogelijk, omdat ik het spoor bijster raakte op de dwaalwegen der geschiedvervalsing en ik gewoon thuis wilde zijn, met mijn geliefde vrouw, zonder onenigheid.

De gedachte aan Potemkin was gisteren bij die reportage van Oleg Klimov alleen maar opgeborreld omdat Klimov in zijn stuk Potemkin nou juist niet noemt. Maar hij heeft het wel twee keer over de etalage van Poetins welvaart. Ik kon er niet niet aan denken. Zou Klimov dat met opzet gedaan hebben?

Die etalages hadden we wel gezien, toen we in Moskou rondliepen, toen het nog kon, vóór 24 februari 2022. Welke gewone Rus kon daar nou iets kopen? Wij konden er niet eens iets kopen. Vergeleken daarmee leken de chicste winkelstraten van Parijs of New York straatjes in een achterbuurt.

Misschien had ik beter Trump kunnen noemen, zei ik toen maar. Zijn hele zelfverzonnen keizerrijk dondert in elkaar maar hij wil met alle geweld een triomfboog oprichten vergeleken waarmee die in Parijs of Berlijn aan golfpoortjes doen denken.

O, zegt mijn vrouw, zeg dat dan. Maar je had het toch over Rusland?