Albanië (?), 2022

Vier jaar geleden bezochten wij Albanië. Ik meende dat ik daar ergens deze foto gemaakt heb maar ’t kan ook nog wel in Zuid-Italië zijn geweest, ergens in de buurt van Bari. Hoe dan ook, aan Mare Nostrum, zoals de Romeinen in hun tijd plachten te zeggen.

Ik denk iedere dag wel even aan Albanië. Ja, ook aan Trump en diens familie, en aan Hugo de Groot, en sinds deze week weer aan Homeros. Maar laat ik niet nu al verdwalen want nog twintig jaar onderweg zijn is mij vermoedelijk niet gegeven. En vanmorgen vroeg doorschoot mij het idee dat het een roman moet worden: een reis van de foto hierboven naar de foto hieronder. Wat ik daar allemaal wel niet in kwijt kon . . . Ja, dat kon een onverbiddelijk boek worden.

Enfin, ik mijn ingevingen aan het inventariseren, zes foliovellen had ik zó vol, materiaal genoeg voor een kloeke trilogie of een speelfilm van een uurtje of drie. Toen kwam ik op het idee mijn notitieboekjes nog eens te raadplegen. Het gesprek met die Afrikaanse verkoper aan die Mediterrane kust kon ik terugvinden. Of het een beetje ging met de handel, had ik hem toen gevraagd. Zijn Senegalese Frans was lastig te verstaan. Ook zaten er gaten in zijn verhaal toen ik hem vroeg hoe hij het zo gekomen was dat hij hier luchtige omslagdoeken en sjaaltjes aan toeristen trachtte te verkopen. ‘Ah, les touristes . . . Les dames . . . Les messieurs . . ’

In het kriebelschrift van mijn notities tref ik twee pagina’s waarin ik toen probeerde zijn oogopslag bij het antwoord te beschrijven. Heel het lot van Afrika zag ik daarin weerspiegeld.

En dan, in kapitalen uitgeschreven over twee pagina’s, slechts één woord:

‘WEEF  FOUT!’

Misschien dat ik het daar toch maar bij laat.

Moudou Fall, ‘L’Homme Plastique, Dakar, Senegal, 2026 | foto Anadolu / Getty Images