“De slager zal er wel raad mee weten maar mij houdt het uit de slaap: hoe kom je uit op 2,6 koe per hectare? Die twee hele koeien lukt natuurlijk wel maar die 0,6. Als het nou 0,5 was dan kon je gewoon zo’n koe met een cirkelzaag precies doormidden zagen, dat scheelt een hoop rekenarij. Ter hoogte van de Rib-Eye zeg maar. Nee, in de lengte is dan het handigst, dan krijg je twee mooi gelijke helften. Ook nog praktisch voor de verkoop. Maar als het overdwars moet, waar begin je dan? Een kop weegt meer dan een staart, zoveel is duidelijk, dus precies in het midden gaat niet. En dan is Bertha 14 dan ook net weer even anders van bouw dan Klaske 17.

Trouwens, d’r staat 2,6 koe per hectare. En als Klaartje 8 dan met die goeiige koeienkop van haar net even buiten haar eigen hectare overheks bij Grietje 11 komt knabbelen omdat het gras daar gewoon lekkerder is? Zo’n kop schat ik toch gauw in op een kilootje of 10 – 15. Ik kan even niet zo snel uitrekenen hoeveel procent koe dat is maar dat doen ze op het ministerie maar. Mogen ze ook gelijk bedenken hoe ik dat allemaal bij moet houden, dat over het hek hangen van Klaartje 8. En ook weer administreren zeker?! Hoorndol van die lui word je. De stier in mij wil loeien. Daarom slaap ik zo beroerd.

En dan hebben ze het er steeds maar over dat boeren niks om de natuur geven. Wie maken die afrasteringen dan? Wie zetten er de paaltjes om te markeren waar de natuur begint? Generaties lang doen boeren dat al en nou worden ze gestraft om hun eigen goedheid. Moeten ze hun graslanden precies gaan opdelen in van staatswege bedachte kilometerhokken om daar per hok 2,6 koe in te laten grazen. O nee, een hectare is veel minder dan een vierkante kilometer, maar dat ga ik allemaal niet uitrekenen. Wie leert die koeien om op hun eigen hectare te blijven, dát is de vraag. ’t Zijn beesten hè, geen robots. Maar daar hebben ze in Den Haag natuurlijk ook weer niet aan gedacht. Die lui kennen alleen ruitjespapier, die hebben koppen van ruitjespapier en inhalige armen als linialen. En wij mogen hun bureaucratische puinzooi weer opruimen. Ik wil niet eens beginnen over mijn persoonlijke leed want wie is er weer het echte slachtoffer? Precies, de koe! Nee, niet die achterlijke 2,6 koe, want dat is geen koe. De hele koe, die boe roept. En ik ook: boe. Boe! BOE! BOE!”