De Achterhoek bij Neede

Om te geraken waar wij dit weekend doorbrengen reden wij over de Sallandse Heuvelrug. Daar wist ik korhoenders strijden voor hun voortbestaan, althans in onze streken. Ze zijn er wel, in Zweden en Finland, maar hier te lande dreigen ze uit te sterven. Daarom worden ze nu in tientallen uit Scandinavië geïmporteerd, al een aantal jaren achtereen. Dat is een heilloze onderneming, niet eens vanwege de kosten maar omdat je dan het hele Salland terug moet brengen naar een staat die het al lang niet meer heeft.

Vanmorgen pas las ik het bericht in de krant dat vogelpark Avifauna grutto-eieren in een broedmachine laat uitkomen. Voor de wetenschap, zegt men. We weten te weinig van onze ‘nationale vogel’. Dat geloof ik meteen. Maar dat de schrikbarende terugval van het aantal grutto’s te maken heeft met de manier waarop wij dit land hebben ingericht, kan toch niemand ontgaan zijn.

Ik ga niks bewijzen, daar zijn wetenschappers voor. Anekdotisch bewijs is geen bewijs, maar toch. Toen wij gisteravond neerstreken op ons tijdelijk adres was een boer bezig zijn weiland met vloeibare mest te injecteren. De trekker zou een vervaarlijke indruk maken tijdens een speciale militaire operatie. Oogcontact met de bestuurder was niet mogelijk: hij zat veel te hoog. En denderde veel te snel. We konden hem niet vragen hoe hij over de avifauna van zijn agrarische productieperceel oordeelde.

Vanmorgen scheen de zon! Ik maakte de foto hierboven. Er viel geen vogel te ontwaren. Pastorale rust. Dodelijke stilte.

En nu waren we van zins de rest van de Achterhoek nog op de fiets verkennen.