Natural historian David Attenborough scans the ocean tide. National Geographic/Silverback. Photo by Conor McDonnell

Van mij mag iedereen koning zijn. Of koningin. Vooropgesteld dat je je dan ook koninklijk gedraagt, ’t is te zeggen: edel van gevoelens, edelmoedig in gedrag. ’t Is ook te zeggen: dat je goed voor alles en iedereen zorgt. En het koninkrijk moet er natuurlijk fatsoenlijk uitzien. Als het goed is, geeft een indruk van een land je meteen een idee van de koning die alles bestiert. Een koning die alleen denkt aan de parels op zijn eigen kroon is dat hoofddeksel niet waard, die stoot je subiet van de troon.

Toen ik kind was bestonden zulke koningen alleen in sprookjes. Nu ik tot wasdom ben gekomen – nee, ik zeg niet volwassen, alleen maar ouder, die zaken moet men goed uit elkaar weten te houden – vrees ik dat ik er toen niet ver af zat. Niet heel ver tenminste.

Ik moet het over Karel de Derde hebben, de koning der Britten. Ik houd Karel voor een verstandig mens. Onlangs nog attendeerde hij er een gelieerd staatshoofd  – nee, ik zeg niet bevriend, vrienden en zakenrelaties kun je maar beter goed uit elkaar houden  – nog op dat diens zelf opgezette kroon nogal potsierlijk stond. Dat deed hij hoffelijk kun je wel zeggen. En ook nog met koninklijke grapjes. Ja, de allure van Karel was ronduit koninklijk. Dat moet ook gezegd.

Karel is al oud maar beslist bij de tijd. Nóg ouder is zijn vriend. Die werd vorige week honderd. Stel je voor, een ééuw geleefd! Wat heeft die wel niet van de wereld en het leven daarop gezien?! Tijd voor een feestje, een gróót feest, want honderd worden niet niks en het ging om een grote vriend. Jammer dat hij er zelf niet bij kon zijn!

Karel dacht na.  Een felicitatiekaart dan maar? Hij in zijn kasteel aan het schrijven, met zijn koninklijke vulpen. Gefeliciteerd! En dat je nog maar lang . . . Klaar. Hup, op de bus. Nou ja, die moest de lakei maar naar de brievenbus brengen. Maar daar en toen ging het mis.

Zijn handgeschreven felicitatiekaart strandde bij een boom die dwars over de koninklijke oprijlaan in het verre Schotland was komen te vallen. Daar kon de Landrover van zijn lakei niet over heen. Gelukkig was de hond van Karels vrouw mee. Dat is een zeer slimme hond, een bordercollie. Die aarzelde geen moment en nam met een elegante sprong de hindernis, overgenomen brief in de bek. Hond aan het rennen, dwars door het ganse koninkrijk. Dat lag er zeer fraai bij.

Maar ja, waar bergen zich verheffen houden zich ook dalen op. Een duizelingwekkende klif  bleek een hindernis te veel voor de hond. Een arend zag dit evenwel, en toen, en toen . . . 

Ik kan dit hele sprookje nu wel navertellen maar iedereen kan ook gewoon het filmpje bekijken dat koning Karel van de postbestelling had laten maken en dat hij bij het eeuwfeest aan de illustere genodigden van het eeuwfeest in de Royal Albert Hall liet vertonen ter compensatie van zijn eigen afwezigheid. Er kwamen aan te pas: voornoemde hond, een arend, een egel, een eekhoorn, een wezel, een das, ganzen, een otter, een zwaan, een eend, een vos, een hert en een uil. Voor wie het niet geloven wil, die oordele zelf: https://www.youtube.com/watch?v=r9mmSgMh6ws

Over de kwaliteit van het filmpje zal niemand mij horen. Ook niet over al die films die de honderdjarige vriend zelf in zijn lange leven over de natuur in The British Empire, ja,  op onze hele planeet heeft gemaakt. Een samenvatting van al dat werk maakte die zelf al en die kun je gewoon op Netflix bekijken: David Attenborough: A Life on Our Planet (Een leven op onze planeet, 2020).

Wat mij ten aanzien van het koningschap van Karel dwarszit is hoe hij de BBC, óók een instituut, zo ver heeft kunnen krijgen een hele filmploeg het koninkrijk in te sturen om eens fraaie opnames te maken van een met voorbedachte rade in het honderd te lopen postbestelling. Wist hij dan tóch dat de posterijen in zijn koninkrijk suboptimaal werken? Maar dan had hij toch gewoon alsnog zelf de trein naar London kunnen nemen om zijn bijzondere vriendschap te eren? Nee, dit dunkt mij helemaal niet koninklijk.