Monachivka | Foto Serhii Bolinov

V e r w o e s t e s t a d

Geen steen meer op een ander

en uit alle gaten walmt een gore rook

van verbrand hout en van huisraad

speelgoed, lijken van het laatste uur –

heel de stad werd graf

nadat zij belegerd werd als een in te nemen slot

dat eerst ingesloten wordt, afgesloten

van wat leven geeft, water, brood

wapens als een laatste hoop

nadat de bommen vielen, dag na dag

granaten het hart belaagden

honger dorst de mens wegvrat

nadat de laatste strijder de vlag streek

en zijn beide handen ten hemel hief

nadat er niets menselijks meer over was

nadat

de stenen weer op elkaar gelegd

de huizen weer beglaasd, straten nieuw benoemd

en mensen die betrekken in een ander licht

en stemmen kennismaken over heggen

die tuinen omgeven met bomen beplant

waarachter kinderen zich verstoppen

de bakker weer brood bakt voor de buurt

en appels aan elkaar gegeven kaas en wijn

en vliegers uitgepakt en opgelaten

in een wolkenloze lucht

Zal de pijn het bloed vergeten kunnen zijn

zullen mensen weer argeloos hun hart

laten ontdekken door een ander hart

zal er weer eenvoud kunnen zijn

en weer schuldeloos bemind?