Boetsja, iets ten noordoosten van Kyiv, nadat Russische troepen er hadden huisgehouden | Foto Felipe Dana / AP

B e l e g e r d e s t a d

De mensen eten sneeuw

en warmen zich door flessen te vullen

met de brandstof die hen nog rest

om de vijand te begroeten

die hun stad belaagt

terwijl aan het front nog haastig een huwelijk wordt

gesloten – hij proeft nog hun eerste huiverende kus

en zij ziet nog de hemel in zijn ogen

voor zij zich aan elkaar overgaven

terwijl de trillende soldaat aan zijn moeder

denkt, aan de gevulde broodtrommel,

die zij hem gaf toen hij vertrok, de te dunne sokken

terwijl de eindeloze stoet ontheemden

alleen nog zorg heeft voor het vege lijf

terwijl het kind ontredderd ouders zoekt

terwijl

de leiders dromen van een land dat hooguit in hun hoofd bestaat

de ratten knagen achter de vochtige wanden van gedachten

er geen draaiboek blijkt voor de wanhopige dienaar van het volk

de barbarij zich monotoon herhaalt:

van Antwerpen, ooit, London, Berlijn, Dresden

Moskou, Stalingrad, Grozny, Aleppo; van Kyiv?

de grimmige oorlog in hun hoofden woedt

en in die van allen die hun vaandels volgen

en die in die strijd aan kogels, aan vuur

als held, als voer ten onder gaan

Zullen er ooit weer, toch weer opnieuw

nadat de knallen van het slachtveld weggestorven zijn

lichamen geborgen, kruisen opgericht

uit de kraters, op de weiden onder de leeuweriken

zullen er ooit weer klaprozen bloeien?