Jagende kerkuil | foto Ron Dudley, Feathered Photography

• Battus / Hugo Brandt Corstius analyseert ergens in zijn Opperlandse taal- en letterkunde het woord abonnee als niet goed geboren. Je moet het slecht met jezelf getroffen hebben zo je je middels kranten en tijdschriften op de hoogte zou willen stellen van de wereld om je heen, is de redenering. Er deugt iets niet aan die woorduitlegkunde en ik zou het precies terug willen lezen maar kan het boek niet vinden. Beroerd word ik van de wereld.
• Een jaar lang heb ik Poetin bestookt met brieven nadat hij zijn legers op 24 februari 2022 opdracht gaf Oekraïne onder de voet te lopen. En erger. Dat jaar heb ik ook alles gelezen wat ik over de Oekraïners, Oekraïne en dat deel van de wereld te pakken kon krijgen. Vanaf de stichting van Kyyiv tot aan de boeken van Svetlana Alexijevitsj. En ook nog die van Vasili Grossman. Beroerd werd ik ervan. Alexijevitsj interviewt een meisje dat zich voor het leger had aangemeld: “Ik hoop dat ik mijn achttiende verjaardag nog kan vieren.” Oneindig veel wreedheid, Boetsja in kwadraten, enzovoort. Maar dit zinnetje. Deze levensverwachting.
• Ik hield ermee op, liet het boek van Lisa Weeda over haar grootmoeder (Aleksandra, 2021) ongelezen in de kast. Zondag ben ik er toch in begonnen. Gistermiddag ook, de schemer zette in toen ik het uit had. Een groot sneeuwen begon. Er kwam een vreemd licht over de wereld en alles werd zeer stil. De uilen gingen jagen.
• Ik zag Konvooi, met Tommy Wieringa en Jaap Scholten, ik zag in een andere reportage een fotografe uit Bakkeveen (28) die doende was de hel in Kramatorsk te documenteren. De achterblijvers. De geluiden van een naderend leger. Ik zag de kindertekeningen in de flat waarin zij bivakkeert, het gezin zit al bijna vier jaar ergens in Nederland.
• Ik hoor en lees kromme redeneringen van politici, niet alleen of noodzakelijk Nederlandse, die bij het vak Geschiedenis niet hebben opgelet bij het hoofdstuk Macht boven Recht of wier eigen ervaring kolossale kansen voorspelt in de nieuw ontstane situaties   
• Ik volg allerlei nieuws dit weekend met Donald Trump als epicentrum van alle aardschokken die zich op alle halfronden voordoen. Over de beëindiging van de ellende in Oekraïne hoor ik hem niet. Van alle verwaten uitspraken blijft deze hangen: ‘We need Greenland’. In Groenland is het zeer koud. Al wordt het ook daar geleidelijk warmer.
• Ik zie de beelden van Palestijnen in tenten. Die wapperen in de striemende wind, tentdoek kiert en scheurt. Het regent en waait als een oordeel.
• Ik voel mij het witte hert dat op de doek is geborduurd dat Lisa Weeda van haar grootmoeder naar haar geboortegrond terug moet brengen. Er steekt een pijl uit het lijf van het witte hert, ik voel hem steken in mijn eigen zij en ik kan er niet bij. Hoe die daar gekomen is, en wanneer, weet ik niet. Alles is zeer vreemd.
•  

Stiller dan de nacht
zweeft een kerkuil het bos in –
om er te krijsen