Zo’n vier jaar geleden schoot de Russische natuurfotograaf Dmitry Kokh deze foto van ijsberen die hun intrek in een verlaten weerstation hadden genomen. Dat was op Koljoetsjin, een schiereiland in het verre noordoosten van Rusland, al bijna Alaska. De foto scoorde toen hoog in de publieke belangstelling. Ach. . .

Hoe het nu met die ijsberen gesteld is weet ik niet. Met Kokh zal het wel goed gaan: zijn fotoserie werd bekroond. De presidenten van beide landen die ik zo-even noemde zijn dermate vaak in het nieuws dat ik over hun welzijn niets hoef te berichten. Van de overige inwoners van die landen weet ik slechts dat er migratiestromen worden gerapporteerd van het ene land naar het andere. Of omgekeerd, wat per saldo hetzelfde is. Een en ander wordt door deskundigen verklaard maar dat is zo ingewikkeld dat ik het maar op ‘huidige omstandigheden’ houd. Met natuurlijk evenwicht heeft dit niets van doen.

Ik kwam erop die berenplaatjes weer op te zoeken omdat de Volkskrant afgelopen woensdag een Canadees onderzoek besprak waaruit naar voren komt dat heel veel dieren last hebben van de klimaatverandering. Dat vind ik urgenter dan de toevallige samenstelling der Tweede Kamer. Het artikel toonde de volgende foto, met het volgende onderschrift:

Een ijsbeer op Spitsbergen doet zich tegoed aan een dolfijn, terwijl een meeuw al in de startblokken staat om zich op de restanten van het karkas te storten zodra de ijsbeer voldaan is. Samuel Blanc / AFP

De foto hield mij bezig. Gòh 1: er bestaat nog een wereld buiten de Nederlandse Verkiezingen. Gòh 2: die ijsbeer op Spitsbergen heeft tenminste nog te vreten, en die meeuw straks ook. Gòh 3: wie had dat gedacht en geweten, de ster-iconische ijsbeer maakt deel uit van een ecosysteem! Gòh 4: hoe is het nu met die ijsberen op Koljoetsjin? Vanochtend kwam daar nog een Gòh 5 bij.

Terwijl ik door die foto’s van Kokh scrolde probeerde ik de uitslag van de verkiezingen te verwerken. Die uitslag lijkt mij iets te zeggen over dit land. Wat? Ik stuitte op de volgende foto:

Kijk, dacht ik, deze foto past precies bij mijn stemming. “Beren bij het verlaten van stemlokaal IJdoornlaan Amsterdam-Noord”. Over de ge(s)laagde wrangheid van dit grapje maar een andere keer. Op het moment dat het onderschrift zich spontaan aan mij opdrong, en ik mij eigenlijk realiseerde dat ik teleurgesteld ben, want hoopte op een klimaatvriendelijker uitkomst, schoot mij ook te binnen dat er in alle Nederlandse kranten van vanochtend foto’s verschijnen van politici die hun momentane zeges vieren, hun nederlagen verbijten, hun teleurstellingen maskeren, onaangedaanheid veinzen. Ach, ’t had zoveel erger kunnen zijn. Er zullen analyses geschreven worden. Nabeschouwingen. Voorbeschouwingen. ’t Zal eerder Kerst zijn dan dat er een nieuwe regering is.

Gòh 5: mijn gevoelens doen er even helemaal niet toe. Die van die politici ook niet. Die van de kiezers evenmin. Noch die van de foto-onderschriftbedenkers. Bij mijn laatste foto van vanmorgen van een fossiel feestje alleen maar  vragen. Hoe komen die olievaten daar? Van wie zijn ze? Waarom liggen ze daar nog? En, wie ziet nog meer wat ik zie? Die ijsberen scharrelen daar hongerig rond omdát die olievaten daar liggen. Antwoorden zijn te vinden voorbij de wanen van de dag.

(“Doen jullie de afwas nog wel?”)