Een Palestijnse vrouw keert van een hulppost bij de grensovergang Zikim terug naar Jabalia,

Noord-Gaza 1 augustus 2025 | foto Bashar Taleb / AFP

Als daar maar geen gedonder van komt, dacht ik toen ik het commentaar bij deze persfoto las van Hans Aarsman in de Volkskrant van vorige week donderdag. Het bleef stil. Oorverdovend stil. Misschien was men ook gewoon te druk met die klungelig door AI in elkaar geflanste verkiezingsaffiche van de profeet van de grootste politieke partij van Nederland. De strekking van die schizofrene prent was nogal simpel: ‘Volg mij en u komt in de hemel. Volg mijn tegenstrever en u komt in de hel.’ En daarover kun je dan weer makkelijk politiek correcte meningen uitstorten. Kleutertaal. Genoeg daarover dus.

Aarsman geeft als fotodetective een minutieuze beschrijving van wat hij allemaal ontwaart op de foto van vandaag, die dus al weer elf dagen oud is. Hij houdt zich bij feiten. Niks mis mee. Maar dan, toch iets van interpretatie:  “Ik dacht aan de kruisweg. Jezus Christus met een kruis op weg naar Golgotha, waar hij aan het kruis werd genageld.” Aarsman kan van alles denken, dat doe ik ook wel eens, al levert dat nooit veel op. Ja, een dichtregel, want die komen mij altijd ongevraagd aanwaaien : ‘zij schreed alsof de dood haar niet kon deren’, of zoiets,en daar zie ik dan de belachelijkheid ook zelf wel weer meteen van in. Deze jonge vrouw schrijdt niet, zij gaat gebukt. Maar een kruis zien in een pallet? ’t Is niet eens een EUR-pallet, dat zie je zo, al zal ie best wel fikken en al is het allerminst zeker of er wel iets in de etenspan zit die die moet gaan opstoken. Die voedseldroppings moesten toen nog plaatvinden, en manna zal het niet geweest zijn. Weet de heer Aarsman jodendom, christendom en islam dan niet uit elkaar te houden? Die hebben nogal onderscheidenlijke opvattingen over ’t een en ’t ander: gingen daar die kruistochten in de middeleeuwen niet over? Nou, dat waren heus geen zomerkampen voor ridders die niet wisten ze wat ze nou weer eens in de vakantie zouden gaan doen. Als je die vergelijkt met de huidige, geavanceerde stand van klinische oorlogsvoering dan was dat toen maar een bloedig zooitje.

Ik had gedacht dat uit zekere hoek er wel een storm van protest in het wijwatervat zou opsteken over Aarsmans vrijmoedige associaties. Meer bepaaldelijk uit de hoek van die lieden die zich graag beroepen op tradities, die ze dan in een adem ‘onze joods-christelijke’ tradities noemen terwijl ze een benepen vlak naoorlogse moraal bedoelen waarvan de penetrante spruitjesluchtwalm met geen wierook ter wereld te zuiveren valt. ’t Kan ook van bloemkool zijn, die lucht bedoel ik, met een papje, en een gehaktbal. Of iets met een man die op de Dag des HEEREN een rollade aansnijdt. Het gezin wacht gedwee en slaat in ademloze bewondering de verrichtingen van de vader gade terwijl de moeder achter het aanrecht de afkokers nog afgiet teneinde deze in de zondagse schaal op te dienen. Ik heb mij nooit toegelegd op de kookkunst. Maar het bleef dus windstil. En het walmt. Christenziele, wat walmt het.

Terwijl hier de al te hete aardappels nog steeds haastig doorgeschoven worden – Pas op! Je kunt je lelijk verbranden aan deze zware morele kost! – kijk ik nog eens naar de vrouw op de foto. Het is een mooie jonge vrouw, haar gelaat is jeugdig en ongeschonden. Ook in deze compleet aan puin geschoten wereld weet zij nog waardigheid uit te stralen. Het is waarachtig een wonder dat zij die helletocht onder Israëlisch geweervuur heeft overleefd. Alsof de dood haar niet kan deren. Wat heeft zij te eten voor haar avondmaal?