Vincent van Gogh, studie van een dode mus, ca. 1890

Wit wordend koren –

op het stof bestoven pad

tsjielpen nog musjes

_____

Opm.

Een hele week al prutste ik aan een haiku. Vorige week fietsten we door de Groninger graanvelden, in de buurt van de Dollard. De gerst kleurde al geel, de tarwe had nog tijd nodig maar met deze warme dagen zal dat zeker lukken. Erboven cirkelden kraaien, in rommelige formaties, krassend tegen het windje in. De lucht was betrokken, het miezerde af en toe. En toch hing over de velden een zomerse stilte. Alles golfde. Af en toe brak de zon door en zette de kafnaalden van de gerst in verblindend licht. Als  ragfijne lijntjes van een etsnaald.

Het golvende graan en de kraaien deden onvermijdelijk aan de laatste schilderijen van Van Gogh denken. Daar is veel over geschreven in verband met zijn voortijdige dood. Aan de dood dacht ik evenwel niet. Wel aan de beraadslagingen die op dat moment in Den Haag plaatsvonden. De miljarden die gevonden moesten worden. Het gekuip en gekruip om dat te bewerkstelligen. De potsierlijke hogeborstzetterij. Over welke waarden en welk leven verdedigd moesten worden ging het evenwel niet.

In Termunten stapten we even af om het aardige kerkje ook van binnen te bezichtigen. We stapten de 13^e eeuw in. De eeuw van Hadewijch, bedacht ik onwillekeurig, en van Reynaert. En ik vroeg mij af of die mensen in laten we zeggen 1250 in Termunten ook wel eens aan Hadewijch of aan Reynaert dachten. Die minne es al, de brand der liefde Gods én nu gaet Reynaert al huten spele, de vileine bespotting van de menselijke hebzucht. Mooie boel, dacht ik, toen de kalme stilte van de Ursuskerk het stuivende stof van mijn gedachten deed neerdalen, in al die acht eeuwen geen millimeter opgeschoten. Orewoet! Met die haiku vlotte het maar niet, allicht niet.

Op foto’s in de krant van vanochtend beelden uit Gaza. Een man rent met een zak meel op zijn hoofd door een aan flarden geschoten land. Hij moet kogels ontwijken. Alles fladdert. Als een musje dat zich het vege lijf probeert te redden van het schot hagel dat de boer op hem richtte. Ik wou eerst nog zeggen maar daarover gaat deze haiku evenwel niet. Maar daarover gaat deze haiku ook. Orewoet.