Ik schrijf niet omdat ik het zo goed weet. Praat me niet van politiek program. Met een wereldbeschouwing is het maar beredderen. Waar moet het dan heen met dit land? Met deze verscheurde wereld? Met deze planeet, die een droevig oord wordt als de ene mens meent meer recht op een plek onder de zon te hebben dan een andere? Ik schrijf niet omdat ik weet hoe het anders moet. Een haiku ontstaat vanuit het niet-weten.

Als ‘links’ en ‘rechts’ betekenisloos geworden zijn, ‘goed’ en ‘fout’ inwisselbaar, ‘adel en schoonheid’ stuivertje wisselen met ‘slecht en lelijk’, ‘recht’ en ‘krom’, ‘laag’ en ‘hoog’ alleen maar afhangen van het toevallige standpunt terwijl er nergens vaste grond te vinden is, dán is het tijd voor een haiku. Wat zie ik? Wat doet zich voor? Wat is er? Wat is?

Is er dan nergens vaste grond?

Nee. Niet in gedachten, hoe verheven ook. Niet in gevoelens, hoe nobel ook. Die gaan allemaal voorbij. Niet in ideologieën, niet in overtuigingen. Niet in filosofietjes. De hemel bewaar me!

De hemel zelf dan? Zodra we het er over gaan hebben of zoiets bestaat, zijn we al in de hel. En wie aankomt met ‘bedoeling’ moet zich maar eens afvragen waarom er dan een doel moet zijn.

Is er dan werkelijk nergens houvast te vinden? Jawel. Toch. Dat is de aarde zelf natuurlijk. Het besef dat deze droevige planeet het enige is waarop wij kunnen staan, stemt tot nederigheid. Heeft de mens soms meer rechten hier te zijn dan de mus? Dan de muis? Dan de mier of de mug? Ach, wat weten we nou eigenlijk van mier, mug, muis of mus? Ik weet het als ik ze zie. Woordenloos. Maar zodra een mens daarover iets stelligs beweert doe ik er het zwijgen toe.

Daarom schrijf ik maar over mug, mier, muis en mus.

Alle tijd nemen

de musjes voor consensus

in hun parlement