Beeld: Fons Bemelmans, Triton

Daar ik onder de zeespiegel geboren ben moet ik wel een zeemeerman zijn. Ik had het eerder kunnen weten: op het gemeentewapen van de Wieringermeer werd het schuingevierendeelde schild getorst door twee zeemeerminnen. Dat men mij hiervan tot nu toe onkundig hield was geen kwade opzet. Die ik voor mijn ouders hield waren bovenstebeste mensen, misschien wisten ook zij niet beter, op elke mouw werd maar wat gespeld, de burgemeester niet uitgezonderd. Misschien ook was het gêne, al schamen mensen zich tegenwoordig nergens meer voor. Zoiets van: ‘hij moet er zelf maar achter komen’? Ik ben een fabeldier.

Het huis waarin men zei dat ik geboren was bestaat niet meer. Het huis waarin ik opgegroeide zoekt men tevergeefs. Het gebouw waar ik schoolging wordt gesloopt, de zaal waarin ik gymmen leren moest, en over de kast springen, en vogelnestjes maken, bestaat al jaren niet meer. De gemeente is opgeheven en opgegaan ‘in een groter verband.’ Allerwegen heeft men sporen van mijn verblijf gewist. Het landschap van mijn jeugd bestaat alleen nog in mijn hoofd. Traag weven daar de wieren van mijn herinneringen verhaaltjes aan elkaar. Zij wenken. ’s Nachts blaas ik liederen op mijn kinkhoorn. Alleen walvissen verstaan deze.