Kramsvogel vecht met merel | Foto: Geo Wassink

In Romeinse tijden zouden ze het wel weten als ze in hun achtertuin een tafereeltje waarnamen als dat op de foto: dat wordt gedonder in het oosten! Laat je mannen hun zwaarden slijpen, centurio, we gaan vechten! Willen we naar Moskou? Willen we naar Moskou? Dan gaan we naar Moskou! Dan gaan we naar Moskou!

Als we in dat soort voorspellende waarde van vogels geloven moeten ze in Amersfoort maar uitkijken. Daar is in het Soesterkwartier de pestvogel gesignaleerd. En is al opgemerkt dat het buitengewoon goed gaat met de ooievaars in dit land en is er al een ambtenarenapparaat opgetuigd om de demografische transitie in gewenste banen te leiden? Onzinnig? Waarlijk, met dit soort ‘observaties’ kan ik schaamteloos voor de dag komen op de ‘sociale media’.

Hmmm, achterlijk bijgeloof? Het duurde inderdaad nog een eeuw of wat voordat de ornithologie zinvollere uitspraken over het reilen en zeilen van vogels kon doen. Dat de kramsvogel inderdaad bij naderende winter uit het noordoosten ons land komt binnenzetten, bijvoorbeeld. En dat de merels dan met lede ogen hun verre verwanten alle lijsterbessen uit de voorraadkast zien snoepen. Of de koperwieken. Die zijn ook familie en die kunnen d’r ook wat van. Als de notenkraker zich hier ook laat zien betekent dat dat het in het Oosten echt Siberisch koud is. En dus niet dat de Generale Staf van de Ruzzkaja Armija voornemens is hier de Bijenkorf te komen plunderen.

Mijn argeloze ‘vogelschouw’ van gisteren zette verdere gedachten in gang. Wat we die spreeuwen zondagmiddag zagen doen was van een ontzagwekkende  schoonheid. Wat het betekende weet niemand. De voorspellende waarde was nul en generlei. Maar er getuige van zijn was uitzonderlijk. Het was waardevol er deel van uit te maken. Wat een armoe als je zoiets nooit meer zou kunnen zien!

Met de spreeuwen zal het allemaal wel los lopen. En met al die lijsterachtigen ook wel. Zelfs een virus hoeft niet het einde aan alle vogelleven te betekenen. Maar nu dacht ik aan de grutto. Het moet nog gaan winteren en ik reikhals al naar hun komst in maart. Hun geroep boven de veenweiden, hier de straat uit in het Waterland. Als die nou niet meer komen?

Nog afgelopen zomer heeft de Europese Commissie (weer) een brief aan het toen al demissionaire kabinet gestuurd: of het nog wat werd met dat zogenaamde gruttobeleid. Ze gaven ook nog adviezen. En als Nederland die niet opvolgt? Dan zwaait er wat, half december. Wie er dan ook zwaait, sinterklaas zal het wel niet zijn.

Nu zat ik mij af te vragen of Rob en Henri van de Politieke Partijen dit wel weten. Je weet het maar nooit, van de huidige demissionaire minister van Landbouw en andere Lobby’s springt vooral in het oog dat ze niets doet. Ze kan ook zomaar vergeten zijn te vertellen welke afspraken er nu in het verleden met wie gemaakt zijn.

Dus zit ik mij nu tweedens af te vragen of ik mij niet bij Rob en Henri moet laten introduceren als augur. En dat er onder mijn auspiciën wellicht groot onheil voor de grutto nog kan worden afgewend. Of in elk geval onheil uit Brussel, mochten ze zelf niet om vogeltjes geven. Want die waarheid durf ik ze wel te voorspellen. Met redenen omkleed.