Zwerm spreeuwen | Beeld: Shutterstock

Zo mooi als op de foto hierboven was het natuurlijk niet. Maar zoiets zagen we toch echt, afgelopen zondag. ’t Was boven de Neder-Rijn en we reden aan het einde van de middag terug naar het Westen. De hemel was helder, de lucht was lekker prikkelend koud zoals het kan zijn als het winter worden moet.  En toen opeens die zwerm met spreeuwen boven de rivier.

Even een foto maken gaat natuurlijk niet als je moet chaufferen. En ik kan ook niet zeggen ga maar kijken! ’t was in de buurt van Wageningen. Die zijn al lang gevlogen. En ook al niet kijk! Een hart! Iemand anders ziet er weer heel iets anders in, een roeptoeter of zo. Maar wij zagen echt een hart boven de Rijn. En we dachten dat is een mooi teken! Een wonder duurt maar even. Maar die paar tellen duren soms een eeuwigheid.

Hoe spreeuwen dat doen is uitgezocht, wist ik. Dan moet je zijn bij Prof. dr.  Charlotte Hemelrijk van de RUG. Laat ik het maar niet over haar achternaam hebben, ze doet wiskundig onderzoek naar de zelforganisatie van sociale systemen. Het samenscholen van vissen behoorde dus ook tot haar onderzoeksgebied. Zij puzzelde een model in elkaar. Met een betrekkelijk eenvoudig setje aan regels kunnen spreeuwen de meest fantastische en spectaculaire configuraties bij elkaar vliegen. Let goed op elkaar! is er een. Vlieg allemaal even hard! En: houd steeds dezelfde afstand! Tjonge. Of zij zoiets ook bij mensen heeft uitgevogeld weet ik niet. ’t Is ook maar een model. En of ze nu zij met emeritaat is aan het waarom van alles toekomt weet ik ook niet.

Vanmorgen dacht ik weer aan die spreeuwen die we zondag zagen. Ademloos. Vanaf maandag al ben ik bezig met de adviezen die het Nationaal Burgerberaad Klimaat aan de politiek presenteerde. En sinds gisteren met de plannen die tot een nieuwe regering moeten leiden. Het gaat mij er tenslotte om dat de rampspoed in de natuur wordt afgewend. Beide plannen moeten richting geven. Waarheen?

De havik in mij wilde zich al op de zich aarzelend organiserende zwerm storten. Met luchtfietserij heb ik wel ervaring, pijnlijke ook, en die leert mij hoe gemakkelijk die af te schieten is. Met de kritiek erop zou het wel goed komen. En dat bleek vanmorgen ook wel in de media.

Het spreeuwtje in mij wilde meevliegen. Een hartje in de lucht vormen, of een klavertje vier. Een madelief. Maar met de hoogvliegerij heb ik ook ervaring en ik weet hoe kwetsbaar idealisme is. Maar als je nou samen . . .

De formatie is aan de politiek – nou, ik ben benieuwd. Maar dat Burgerberaad is van mensen zoals wij. Lezend in het verslag van dat burgerberaad trof mij één zinnetje in het bijzonder: ‘Iedereen had gelijk’  (https://burgerberaadklimaat.nl/default.aspx). Afgezien nog van de waarde van de adviezen,  die ik wel of niet deel, lijkt mij dit een kolossaal belangrijk inzicht.

En nu maar vliegen.