Er was helemaal niks spectaculairs aan de klimaatmars van gisteren in Den Haag. Toen we op het Malieveld aankwamen was er niemand die raar opkeek dat wij er ook waren. We vielen niet op tussen die tienduizenden, het waren allemaal heel gewone mensen en niemand deed gek.

De toespraakjes waren ook heel gewoon, niks opruiends of zo. Ze hadden wel wat beter mogen oefenen, zei ik tegen mijn vrouw, want het was wel erg gewoontjes. Nou ja, inhoudelijk viel er geen onvertogen woord en misschien verwacht je dan toch te veel.

Aan het einde zeien ze nog dat we niet op het Malieveld terug zouden komen. We konden dus zo weer op de trein. Wel alle eigen troep opruimen. Maar we hadden geen troep gemaakt. En we hadden ook geen bord om te demonstreren, met een opvallende tekst of zo. Dan hadden we die natuurlijk meegenomen tijdens de letterlijke mars. We stonden er gewoon voor onszelf. Nou ja, vóór het klimaat. Of nee, tégen de klimaatverandering. Of eigenlijk, we stonden er om iedereen duidelijk te maken dat het klimaat een groot probleem is. Of nee, dat we immense problemen krijgen als de temperaturen maar blijven stijgen en de zeespiegel ook nog -es. Leg het maar eens uit. Daarom hadden we dus ook geen bord, we hoorden nergens bij. Of nee, ook al niet goed, we hoorden bij iedereen.

Al die mensen om ons heen wisten het ook, al hadden ze allemaal hun eigen redenen om er bij te zijn. Dat zag je zo. Aan hun borden natuurlijk, als ze die wel hadden. Of aan hun kinderen. Die politieke partijen die we zagen wisten het ook. Daar hoefden we dus ook niet voor te demonstreren. Die er niet waren, die moesten we zien te overtuigen. Maar ja, die waren er niet. Die laten zoiets zeker links liggen.

Toen we weer in de trein naar huis zaten lieten we alles een beetje bezinken. Wat had nou de meeste indruk gemaakt? Er waren geen relletjes geweest, maar ja, er waren ook geen hooligans. Alle klinkers en stoeptegels waren blijven liggen. Geen ruit was gesneuveld. We hadden zelfs geen beveiligers gezien toen we een Zeer Bekend Politicus hadden herkend. Die liep gewoon los, net als wij. We hadden ’s middags ook gewoon door een herfstbos kunnen gaan wandelen.

En de toespraken dan? Ook al gewoon. Saai bijna, want we weten het nou wel. Nou ja, die ene vrouw uit Amsterdam-Noord herkenden we niet, nooit gezien bij de supermarkt, maar haar verhaal kenden we wel. Ze woont tenslotte vlakbij maar misschien gaat ze naar een andere supermarkt. Wij kennen de buurten van Noord en we hebben onze oren en ogen tenslotte ook niet in onze achterzak zitten. Maar voor haar verhaal hadden we natuurlijk niet helemaal naar Den Haag hoeven reizen.

Het zal blijven regenen, in elk geval de ochtend. Ik ga maar eens foto’s van gisteren bekijken. Kijken of ik iemand herken. Misschien staan wij er wel op.

(  https://www.youtube.com/live/bmAMcob6Ts8?si=2oIt7zbtkA617JnK  )