Op het vlak van de heiligverklaringen beleven we bijzondere tijden: alleen deze maand al twee, ’t wordt vol in het boetje! Dat Carlo Acutis (1991 – 2006) en Charlie Kirk (1993 – 2025) elkaar sinds gisteren op gelijke voet in sacrosancte sferen de hand kunnen schudden schept ruimte voor de verbeelding: wat doet een heilige zoal de hele dag? ‘Zo, ook promotie gemaakt? Zit m’n halo nog goed? Weten jouw sterfelijke volgelingen jou nog een beetje te vinden? Hoe lang duurt de eeuwigheid gemiddeld genomen?’

Voor de graad van heiligheid maakt het niet uit of je door de ceremoniemeester ener kerkgemeenschap tot die staat bent bevorderd of door het clanhoofd ener natie: het blijft poppenkast. Over de kwaliteit der voorstellingen kan men twisten. Maar wat de waarde der getuigschriften, oorkonden en diploma’s betreft: dat is papier. Dat steek je zo in de hens. Dat doen niet-katholieken en niet-republikeinen dan ook met grote vurigheid. Overal op deze droevige planeet ziet men de brandstapels al roken, de inquisiteurs hun ketters aanwijzen.

Over de voorbeeldigheid of voortreffelijkheid der beide jongemannen meet ik mij geen oordeel aan, geen van beiden heb ik ooit ontmoet. Dat geldt overigens voor bijna iedereen die nu voor hunne heiligheden knielt. Carlo en  Charlie waren ‘influencers’ en van influencers kom je nu eenmaal nooit te weten of ze wel eens een windje laten of wat ze uitroepen als ze in een punaise trappen.

Wat mij stoort in dit circus van de heilige geesten is ook niet hun heiligheid maar de uitsluiting van iedereen die geen jongeman van 15 of 31 is, of niet-katholiek, of niet-republikein. Meisjes en vrouwen maakten kennelijk sowieso al geen kans. In het patriottisch patriarchaat blijft het wel jongens onder mekaar.

Volgelingen van Carlo en Charlie kijken naar hen door het rietje dat de ceremonie- of opperstalmeester hebben uitgereikt. Haalden ze dat rietje maar eens weg, dan zouden ze hun eigen heiligheid ontwaren. Dat rietje was er slechts om hen het circus in te lokken.

Ik hou niet van circus. En heilig hoef ik niet verklaard te worden.