Als je er eens stil bij staat hoe het allemaal begon, met een enkele grasspriet, wiegend in de ochtendzon, en iemand die daar langskwam, een man, of een vrouw, het kan ook een kind geweest zijn, en hoe die iemand argeloos de minuscule aar tussen de vingers liet glijden, en daarvan proefde, en hoe die op zoek ging naar andere aren, dikkere, want die smáákten, en voedden, en hoe die iemand op ’t idee kwam de dikste te bewaren en die bij elkaar op een stukje aarde te zaaien om te zien wat daarvan zou worden

als je eens nagaat hoe die iemand het jaar daarna terugkwam, en zag dat de dikke aren zich vermenigvuldigd hadden,  de dikke waren dikker, en dat er meer korreltjes tussen de vingers achterbleven als – ie minder argeloos langs de grasstengel wreef

als je eens bedenkt hoe er in die iemand een idee ontstond, argeloos eerst, maar later omlijnder, een plan dus, en dat als je nou – es

als je laat bezinken dat er ooit iemand geweest moet zijn die bedacht die korrels te pletten, en alleen de kern te verzamelen, want dát was voedzaam, en met dat meel iets anders te doen, en als je nou -es

en als je nou -es met reuzenpassen door de geschiedenis gaat, van de jager die brood gaat bakken, van de samenlevingen die ontstonden, en weer verdwenen, van de boekhoudkunde en het schrift, van het eerste graanschuurtje tot agriculturele winstoptimalisatie van tarwe, of rijst, of mais, of soja – hoe zich dat allemaal precies heeft afgespeeld weten we niet, al zijn er lieden die beweren ’t wel precies te weten, ze slaan elkaar de hersens in om hun gelijk te halen over alle oorlogen die ze zelf beschrijven –

dan is het tafereel van politieke kopstukken die zichzelf beschaafd op de borst trommelen als beste te weten hoe het brood verdeeld moet worden een beetje lachwekkend. Cénten, bedoelen ze. Of macht. Zo lang er op deze wereld nog kinderen zijn die honger lijden terwijl er bommen op hun hoofden neerkomen, is het woord ‘beschaving’ ongepast.

Wat gaan we doen, nu de zon weer opkomt?