Twee ultraorthodoxe Joodse mannen in de stad Bnei Brak. Foto AFP

Na de ontzaglijke klap was er eerst verbijstering, toen ongeloof: wat gebeurde hier nou toch in naam van de Onnoembare?

Er trad stilte in. Stof daalde neer.

Er werd gebeden, oude boeken werden geraadpleegd, er werd verder gebeden, er werd onderhandeld met de Allerhoogste. Nochtans veranderde dat de situatie niet. Er was een bom gevallen op de meisjesschool. Er vielen doden te betreuren. ‘De meisjesschool teruggebracht tot de hoogte van een hondenhok! Vervloekt zijn zij die dit op hun geweten hebben!’

‘Naar de gallemiezen!’  zei de buurman, die wel van meisjes maar niet van honden hield. ‘Het moet een vergissing zijn! Dit was natuurlijk bedoeld voor Tel Aviv, dat Sodom van deze verderfelijke tijd.’  

‘Gomorra!’ viel de ander hem bij. ‘Kunnen die ongelovige gekken in Teheran niet eens mikken?’

‘De rabbi heeft ons zo beloofd dat geen vijand ons kon raken. Misschien was de kracht van ons gebed niet genoeg. Misschien heeft één van ons de rechte weg verlaten. Misschien is het een vingerwijzing . . . ’

‘De rabbi is dood! En de wegen van de Allerhoogste zijn ondoorgrondelijk. Gezegend is zijn naam.’

‘Als wij die ongelovigen nu eens . . .’

‘Als wij de Allerhoogste nu eens . . .?’

Zij zaten stil. En als zij nog stiller waren geweest hadden zij dezelfde verwensingen en gebeden kunnen horen die op dat moment weerklonken in de straten van Teheran. Met de Allerhoogste onderhandelt men niet.