Foto Banksy, Girl with Balloon (2002) ten tijde van de veiling op 11 oktober 2018

I f   I   m u s t  d i e

If I must die,

you must live

to tell my story

to sell my things

to buy a piece of cloth

and some strings,

(make it white with a long tale)

so that a child, somewhere in Gaza

while looking heaven in the eye

awaiting his dad who left in a blaze –

and bid no one farewell

not even to his flesh

not even to himself –

sees the kite, my kite you made, flying up above

and thinks for a moment an angel is there

bringing back love

If I must die

let it bring hope

let it be a tale

Refaat Alareer (1979-2023)

_____

• In 1983 nam ik deel aan de vredesdemonstratie in Den Haag. Dat was me wat. Ter halver hoogte van de volledig met demonstrerende mensen gevulde Laan van Meerdervoort overviel mij iets dat mij nóg heugt: een wave. Die verontrustte mij boven mate en ik geraakte in paniek van die angstschreeuw van de mensheid. Gelukkig woonde mijn zus op amper honderd meter lopen. Ik kon vluchten naar het oog van de orkaan.
• Het moet in 2012 geweest zijn dat ik deelnam aan de grootste onderwijsdemonstratie ooit, ik vermoed vanwege idiote bezuinigingen. Dat protest voltrok zich in de Arena. Ook daar kon men schreeuwen. De waves denderden rond, de banken schudden vervaarlijk. Ik was snel buiten.
• Ruim een jaar geleden liep ik mee met de grote mars voor Klimaat & Rechtvaardigheid. Organisatoren hadden deelnemenden een ‘prikkelarm blok’ beloofd: dus zónder spandoeken, toeters of ratels. Op het verzamelpunt op het Spui ging dat nog goed, op het Rokin al niet meer. Was er opeens een veganistisch klimaat. Of socialistisch, daar wil ik van af zijn. Of een boeddhistische rechtvaardigheid. Of nog veel erger. Op de televisie zagen we later dat de demonstratie toch geclaimd werd door mensen met een ideologische overtuiging. Of een uit te dragen wereldbeschouwing, dat is dus niet mijn boodschap. Ik had alleen maar gewild dat deze aarde een plek voor iedereen biedt. Nu ja, dus ook voor schreeuwers. Maar dan hoor je de stille klacht zo slecht.
• Morgen is er in Den Haag weer een grote demonstratie: De Rode Lijn. Ik heb zo mijn bedenkingen maar ik ga vandaag toch op zoek naar dat rode regenjack dat ik nog ergens in de berging moet hebben liggen. Ik ga proberen me heel anoniem tussen de mensen te begeven. Misschien prevel ik wel dat hartverscheurende gedicht van Refaat Alareer. Schreeuwen zal ik niet. Maar ik zal dus herkenbaar zijn aan dat rode jack.