Ooit, lang, héél lang geleden, was er eens een man in een land waar je nu maar liever niet op vakantie gaat, die zijn gedachten over het leven en de wereld waarin hij leefde belangrijk genoeg vond om ze maar eens op te schrijven. Hij aan het schrijven. Wat deed er nou écht toe?

Hij had wel eens boeken van anderen gelezen die dat ook geprobeerd hadden maar daar had hij het niet in kunnen vinden. Vermoeiend was dat geweest en daar werd je maar triest van, vond hij. De zon ging op, de zon ging onder. Veel meer viel er eigenlijk niet te zeggen. Al die oorlogen enzo, al die koningen en andere roversbenden. Tja, het onweert ook wel eens. Waar het op aan kwam was je verheugen in het zonnetje als die scheen en een paraplu opzetten als ie niet scheen. De rest was damp, lucht en leegte. Niet de moeite waard om er woorden aan te wijden.

Op het moment van je geboorte ontvang je de levensadem, op het moment van je sterven gaat die adem weer terug naar waar zij vandaan kwam. God mag weten waar. Het was een mysterie, noem dat maar God. Daar kon je maar beter ontzag voor hebben.

Toen ie klaar was zette hij er ‘Salomo’ onder. Niemand wist of die ooit echt geleefd had maar die ging toch door voor als de allerwijste mens die ooit had bestaan. Als je dat maar vaak genoeg herhaalt is het gewoon zo. Ziezo, de wijsheid van Salomo.

___

Nu hebben schriftgeleerden in Groningen uitgevogeld wanneer die man dat precies opgeschreven heeft. Met A.I. nota bene, dus nou weten we het zeker. Beweren ze. ‘t Was deze week nog op het nieuws, anders zou ik het niet weten. Even voor de duidelijkheid, dat onderzoek ging er dus over wanneer die tekst ópgeschreven is. En niet of Salomo bestaan had, of zo. Dat daar nooit een snippertje bewijs voor is gevonden weet iedereen al lang, ook zijn er nog steeds mensen die elkaar daarover de hersens willen inslaan. Of erger. Kijk maar in de rest van de krant bij het kopje Gaza. En kijk, dat wist de schrijver van het boek Koheleth, Prediker, ook al wel.

Laat ik nou es aannemen dat het klopt wat die man daar opschreef. Er zijn tenslotte vele anderen geweest, in heel andere tijden en in heel andere culturen, die zo ongeveer hetzelfde beweren. Als je al die boeken nog moet lezen . . .

En laat ik nou es aannemen dat het klopt wat die schriftgeleerden daarover beweren, dat ene Koheleth ergens in de derde eeuw voor onze jaartelling zijn gedachten noteerde. “Spectaculair!” Met de welhaast grenzeloze mogelijkheden van A.I. is het gewoon wachten op een nóg exactere datering: “8 juni 225 vóór onze jaartelling, om kwart voor vier ‘s namiddags”. Zoiets.

Zou dat dan iets aan deze wereld veranderen?