“Na wolf komt ook eland eraan: hoe gaan we samenleven met groot wild?” kopte een groot Nederlands dagblad niet lang geleden. Op de begeleidende foto hadden ze de dieren maar vast bij elkaar gezet. ’t Kon in de achtertuin zijn. Nogal knullig, inderdaad, zelfs een kind kon zien dat ’t gefotoshopt was. Of toch niet? Wat ziet een kind?

Hoe een wolf er uit ziet weet zo onderhand iedereen wel, al ben ik daar ook niet helemaal zeker van. Er gebeuren vreemde dingen in de pers als er weer eens een hardloopster beweert door een wolf gebeten te zijn.

Een eland zien is een ander verhaal, of je moet de moeite genomen hebben er naar te zoeken in Natuurpark Lelystad. Daar houden ze er een paar voor niet geheel duidelijke doeleinden. Die vervelen zich daar te pletter. Voor het formaat maar even een plaatje:

Nogal fors dus. In Scandinavië waarschuwen borden je overal voor overstekende elanden. Dat overleeft je auto niet. Maar een eland echt gadeslaan doe je natuurlijk te voet, en zo stil mogelijk. Wel de laarzen aan. Oog in oog met een eland staan lukt niet. Daar is hij veel te groot voor, weet ik van toen ik in die streken rondzwierf. Ook mijn herinnering daaraan is groot.

Te oordelen naar het cyrillische opschrift op de halsband gaat het hier om een Russisch exemplaar. De relatie met de man links roept vragen op, maar het is me hier alleen even om de lichamelijke verhoudingen te doen. Elanden komen inderdaad veel in Rusland voor, maar ook in heel Scandinavië en in Canada. In Nederland schijnen ze in de moerassen rond geklotst te hebben tot het jaar 1025, toen er zo’n 200.000 mensen in deze streken leefden. Hoe ze in Lelystad precies over herintroductie denken weet ik niet. Op de Veluwe is het tenslotte al een beestenbende met al die wolven enzo. In de Biesbosch misschien? Hek eromheen, toegangspoortjes, kassa.

Ik was hier nooit opgekomen als ik vanmorgen niet op de site van de NOS een artikeltje tegenkwam over een bijzonder fenomeen. Op de Zweedse televisie draait nu in het voorjaar al voor het zesde jaar de serie Den stora Älgvandringen, oftewel De Grote Elandentrek. In het voorjaar trekken de elanden in groepjes noordwaarts naar de droogvallende zomerweiden. Op hun trekroute staan overal camera’s die die bewegingen 24/7 in een livestream volgen. Hier in Nederland ook te zien: https://www.svtplay.se/video/8PBnMxx/den-stora-algvandringen/idag-00-00?video=visa. Prachtige natuuropnamen, zeker. Het doet denken aan Beleef de Lente van de Vogelbescherming. Maar ja, ’t is wel natuur op een beeldschermpje. De serie is buitengewoon populair in Zweden en daarbuiten. “Slow-tv en een kijkcijferhit,” meldt de NOS.

Wat ik nu weer van de motieven bij de NOS moet denken blijft giswerk. Die bij het citaat uit de Telegraaf hierboven trouwens ook. Is dit hun idee van Berichten uit de Natuur? Of sorteren ze daar vast voor op een herschikking van omroepland? Of toch op een herschikking van de moerassen in ons land?

Nee, ook door de opgewelde herinneringen komt nu vooral deze vraag boven drijven: wat vindt die eland daar nu van?