Still uit de Chinese satire ‘MAGA’: https://www.youtube.com/shorts/pTihVszG_Rg

Op de sociale media circuleert een filmpje dat mij aanvankelijk in de lach deed schieten. Een Chinese TikTokker neemt de gevolgen van de nu uitgebroken wereldwijde handelsoorlog op de hak. In 30 seconden zien we een moedeloos stemmende fabriekshal waarin nogal obese Amerikanen kledingstukken in elkaar naaien en doende zijn telefoontjes in elkaar te  prutsen. De begeleidende muziek suggereert harmonieuze Chinese landschappen vol pastorale vergezichten, watervallen, eenzame pijnbomen, vogelgezang. Dat contrasteert nogal met de treurigheid die alles ademt. De bedoeling van de Chinese satiricus is duidelijk: als Trump’s opzet slaagt is dit jullie lot. Maak die kleredingen dan zelf maar allemaal. MAGA.

Of je de satire kunt waarderen is afhankelijk van wat je allemaal snapt van de wereldeconomie. Wat zijn de gevolgen van die bizarre tarieven? Nou,  daar heb ik niet voor doorgeleerd. Toch vermoed ik dat deze spiegel ook aan Trump HIMSELF niet besteed is: die wil van zijn sprookjesspiegel alleen maar horen wie de geniaalste president van het land is.

Die anonieme Chinese TikTokker snapt er in alle eenvoud misschien iets meer van. Maar. Zijn alle Amerikanen obees? Zijn ze allemaal ‘laaggeschoold’, zoals dat heet? Gaat het alleen om spijkerbroeken, bh’s en smartphones? Nu ja, ’t is oorlog, zal hij gedacht hebben, en als de politiek faalt dan zet je die voort met andere middelen. TikTok als clusterbom.

Daar ergens verging mij het lachen. Kijk naar jezelf, dacht ik eerst nog, terwijl ik mij de arbeidsomstandigheden in de fabrieken van de Chinese heilstaat voor de geest probeerde te halen. Draaien ze daar soms Country-music?

Wie denkt in termen van oorlog raakt in een wapenwedloop verzeild. D’r is vast al wel een kiene Amerikaan aan het Tiktokken. Ook TikTok is kassa. Dat wordt een verdrietige veldslag, een vicieuze cirkel.

Er staat nogal wat meer op het spel dan nationale handelsbelangen. ‘t Is geen Risk of Monopoly, zegt u dat wel. Wie meegezogen wordt in de dynamiek van concurrentie, aftroeven, bluffen, besodemieteren en intimideren ontgaat gemakkelijk dat The-Winner-Takes-It-All-mentaliteit alleen maar verliezers kent. Afgezien van gekrenkte ego’s voor wie ik geen greintje medelijden opbreng, en miljarden in hun tredmolen gevangen werkslaven in stinkende fabrieken, voor wie ik dat wel doe – zien die wel eens een echte boom? – is er feitelijk maar één grote verliezer in dit duivelse wereldspel: de aarde zelf.

Ik bedoel dit in het geheel niet economisch. Maar zo laaggeschoold als ik ben op het vlak van de economie geloof ik geen barst van het heilige credo dat groei alleen maar goed is. Geen boom groeit tot in de hemel.

Echte pijnbomen weten dit. Watervallen ook. En vogels.