Disclaimer: dit is géén struisvogel

Naar men beweert geloofde men in de Oudheid al dat een struisvogel bij dreigend gevaar zijn, of haar, kop in zand zou steken. Daar klopt niets van. De fabel berust op getroebleerde waarneming en al te rappe conclusies. Op welgevallige  beeldvorming vooral. Een struisvogel neigt het hoofd inderdaad wel eens ter aarde: waar anders zou hij voedsel kunnen vinden? Of de eieren kunnen omdraaien? Maar zoiets stoms doen terwijl er leeuwen rondzwerven? Zelfmoord. De foto hierboven is daarom niet meer dan de visualisatie van een idioot wereldbeeld. Gejat, ook nog en het zou me niks verbazen als AI daar achter zit. Achter die foto bedoel ik, want het jatten deed ik zelf. Als het om natuurbescherming gaat ben ik al net zo doortrapt als mensen die beweren dat het allemaal reuze meevalt.

De berichten in de krant over de huidige Amerikaanse politiek verontrusten mij, vooral die over de klimaatwetenschap. Die over vredestichten ook wel want er valt nog veel vrede te stichten op deze treurige planeet. Maar ‘Pax Americana’, wat een armetierige klucht. Trumpetschallend koper en rinkelende Hegsethcimbalen. VanityVance. Wat een hoogmoed.

Terwijl iedereen zich blindstaart op het rumoerige straattoneel van ordinair landjepik vinden er achter de coulissen ingrepen plaats die de hele voorstelling op losse schroeven zetten. Deze week werd bekend dat de financiering van het Amerikaanse NOAA (National Oceanic and Atmospheric Administration) onzeker is geworden. De Golf van Mexico omdopen tot Golf van America is één daad van oliedomheid, het bruskeren van het onderzoek naar het weer, de atmosfeer, het klimaat, de oceanen is het kwadraat daarvan. Of de derde macht. De X^e macht.

De Amerikaanse overheid hoeft niet terug te gaan tot de Oudheid om in de spiegel van hun kwaadwillige struisvogelpolitiek te kijken. Amper een mensenleven geleden  hield de mariene biologe Rachel Carson hen die al voor: Under the seawind (1941), The sea around us (1951), The edge of the sea (1955). Haar Silent spring (1962) moest toen nog verschijnen. De tot treurnis stemmende hoeveelheid rechtszaken die ‘belanghebbende industrieën’ daarna tegen Carson aanspanden geeft weinig hoop.

Die man op de foto zoekt op de verkeerde plaats om te weten te komen wat voor weer het wordt. Hij kan beter op zee zoeken. Ik bedoel dat niet eens politiek. De zee heeft geen stem, tamboereert niet, heft geen klaroenen. Maar toch komt alle leven daaruit voort.