[Dendrochronologie en dichtkunst]

Of ik de vuilniszak al wel naar de container had gebracht, wilde mijn vrouw weten toen zij thuiskwam en mij aan mijn schrijftafel aantrof. Daarop lagen stapels boeken, geopend en ongeopend. Briefjes staken eruit, aantekeningen zwierven rond op paperassen. Gehaast schrift. Het was duidelijk dat hier iemand iets zocht.

Langs welke wegen zij tot haar huishoudelijke vraag kwam liet zich raden, al is het verband tussen oorzaak en gevolg zelden eenvoudig. We geraakten in gesprek over nut en zin. Dat hadden wij beter niet gedaan.

Toen wij daarna weer in vrede van de thee genoten, ook de vuilnis was gedaan en het eikenhouten bureau stond weer te glimmen, hoorden wij in het nieuwsbulletin dat de dichteres Esther Jansma was overleden. ‘Heb jij haar niet ooit . . .?’ Dat had ik, in een ander leven. Wat toch mijn zelfde leven is.

Later in de namiddag verschenen er al stukjes in de kranten. Haar overlijden was niet onverwacht. Het begrip ‘dendrochronologie’ werd uitgelegd en in verband gebracht met het dichterlijke thema ‘tijd’. Wat natuurlijk hetzelfde is. En ook nog dat zij vorig jaar wegens verdiensten in de dendrochronologie én de dichtkunst tot ridder in de orde van de Nederlandse Leeuw was benoemd. Sinds zij als kind Tonke Dragts ‘Brief aan de koning’ las, had zij altijd al ridder willen worden, moet zij bij die gelegenheid hebben gegrapt.

Word

Overal is water en alles zingt, wolken
bewegen in de diepte van plassen
op straten die de wolken niet kennen
en de hemel heeft geen weet van de aarde
vingertoppen van bomen, die van gevoel
dat sterft in de herfst en er nu nog is
zijn klankkastjes voor al die vingers van regen
overal schuilen mensen en iemand
loopt door tijd die al bijna verdwenen is
koud watergetokkel op het gezicht
en weet: de wolken weten niet van de regen
het water weet niet van de bladeren
waaruit het muziek slaat, ritmes, taal
en de snelle zilveren aanrakingen
die leven heten en beweging
kennen de druppels op mijn gezicht niet
en straks ben ik dit alles allemaal.

Esther Jansma († 23 . 1 . 2025), We moeten (misschien) blijven denken, Amsterdam 2024.