Alarmroep

Alleen spreekwoordelijk hoor je nog wel eens van de kanarie in kolenmijn. De uitdrukking heeft zijn alarmerende werking verloren: te veel alarmbellen maakt mensen (v/m) murw. Of onverschillig. Of men (v/m) denkt het beter te weten Of men (v/m) discuzeurt over de kwaliteit van bel of klok. Dat overkwam een ecologe (Marianne Thieme) en een financieel geograaf (Ewald Engelen) die gezamenlijk een pamflettistisch boekje schreven onder die titel. Samengevat: Wij moeten de Juiste Politieke Keuzes maken om ons Bedreigde Ecosysteem te redden en de Aanstaande Apocalyps af te wenden. Grote woorden. Wie wil weten hoe het afliep met hun klemmend stemadvies beoordele de opmerkelijke samenstelling en daadkracht van de huidige regering. Hoop, Lef en Trots zijn ook grote woorden, maar deze stille zondagmorgen wou ik helemaal geen politiek preken. De rest van de week trouwens ook niet.

De merel, op wiens zang ik bijna niet kan wachten, heb ik hier intussen nog niet gehoord. Het blijft mistig en stil in de parkrand. Ja, af en toe hoor ik zijn alarmroep. Verder enkel roodborsten. Koolmeesjes. Terwijl hij in Wageningen, bijvoorbeeld, al wel luid zingend van de daken is gerapporteerd. Had ik al verteld dat ik daar stikjaloers van kan worden? ‘Zouden ze daar bij Wageningen University & Research . . .?’ Ja, in mijn hunkering ga ik door roeien en ruiten.

Ik kwam onlangs een artikel tegen van een gerespecteerd ornitholoog die met droge verrekijker beweerde dat de merel de spreekwoordelijke kanarie in de kolenmijn was. Om hem niet verder in verlegenheid te brengen zal ik zijn naam niet noemen. Bespottelijk, een merel die op een kanarie lijkt! Maar dat het aantal merels keldert kan iedereen opmerken. De argumentatie van voornoemde vogelaar leek overigens te deugen, al wist iedereen natuurlijk al lang dat er is veels te weinig groen in onze steden is en dat het daar ook veels te droog wordt. Hoe vindt een merel dan wormpjes?

Er is veel meer aan de hand maar ik hunker zo naar merelzang dat ik uit ongeduld alle oorzaken en redenen maar even oversla. Het probleem van het probleem is dat we het allemaal al lang weten. En dat dat niet meer verontrust. We moeten iets anders doen. En we doen het niet. Al die boeken en studies die sinds Rachel Carson ’s Silent Spring (1962) zijn geschreven hebben niet geholpen. Ik houd mijn hart vast als in Amerika gedaan wordt wat de aanstaande president al tijden roeptoetert: “Drill, baby, drill!” Het zou uitermate flauw zijn de kleur van diens haardos nu ergens mee te vergelijken. Of de gedachtegangen onder die kuif fossiel noemen.