Verlangen

Het gedichtje M e r e l a a r  dat ik gisteren deelde schreef ik al weer een tijdje geleden – het moet maar voor zich spreken. Uitleggen doe ik het daarom niet, al valt er wel nog iets over te zeggen.

Op deze mistige ochtenden zet ik nog voor het licht wordt iedere morgen mijn oren wijd open. Hoor ik al een merel? Het kan ieder moment gebeuren! Mensen (m/v) elders in het land rapporteren al baltsende en zingende merels, leer ik van de meldingen op http://www.Vogelbescherming.nl  en http://www.Waarneming.nl. Geluksvogels! Bofkonten!

M e r e l a a r  ontstond in een periode dat ik mij erg afvroeg wat ik met mijn leven zou aanvangen. In media vita, zogezegd, en inderdaad erg mistig. Hoe zo’n gedichtje dan ontstaat is een groot mirakel. In zekere zin was het er al: ik hoefde alleen de woorden te vinden die bij elkaar wilden horen.

De ervaring intussen ging veel verder terug in mijn leven, tot een indrukwekkende belevenis die ik als vierjarige had toen ik in de tuin achter mijn ouderlijk huis ronddwaalde. Er was die merel, die hoog in de sering zijn lied door het lentelicht in de geurende lentelucht uitstrooide. Het was van een onuitsprekelijke schoonheid waar die merel de taal voor had. En dat ging recht mijn hart in. De hemel kierde open. Hier moet ik maar bij laten, straks bazel ik nog over mijn particulier ongelovige beleving van de hof van Eden. Laat ik het er maar op houden dat dat een numineuze ervaring was. Leg maar eens uit wat hart is. Of ziel. Of hemel. Ik begin er niet aan.

Zo’n bewustwording maak je niet iedere dag mee. Héél soms gaat die deur weer op een kier, nog zeldener helemaal open. De beeldspraak is gebrekkig. We moeten het er maar mee doen. Maar ik herinner mij soms die ervaring. In de grote gang der seizoenen is de eerste merelzang de bode van een waarachtig mooiere wereld.

Dat ik gisteren behoefte voelde dat gedichtje weer eens te laten klinken heeft dus alleszins met mijn verlangen te maken. Een hunkering naar schoonheid die verder niet uitgelegd hoeft te worden. En die nogal contrasteert met, laten we zeggen, de gebeurtenissen in Gaza. Of het gedonder der kanonnen in Oekraïne. De onheilspellende bombast uit Mar-a-Lago of Washington.

Waar dat verlangen vandaan komt weet geen mens. Maar zolang de merels hun liederen weer beginnen te zingen zal ik aan dat intense verlangen herinnerd worden.